Monthly Archives: December 2011

Classicalify: Cowboy girl Nina Stemme in Stockholm

(Photos by Alexander Kenney, Royal Opera Stockholm)


Classicalify was lucky to get a ticket for La Fanciulla del West at Royal Opera, Stockholm. This is maybe not Puccini’s best opera, but it is sure interesting. And it’s demanding. The role of Minnie is described as Puccini’s Brünnhilde. So what can you ask for, when one of the best Brünnhildes in the world now debut as the lovestruck Polka-bar owner Minnie?


Together with the worldfamous director Christoph Loy, Stemme makes a very touching Minnie, who at last gets her first kiss. The kiss is given by the bad guy Ramerrez, aka Dick Johnson, sung by Aleksandrs Antonenko. Or is maybe the sheriff Jack Rance the bad guy? Well, the sheriff does not kiss Minnie.


The production is fun and witty, very good casted and nice to see and listen too. Classicalify though found it a little boring, workwise… there is simply too much Butterfly and stuff in the music.


So the advice is to go and see it when you can, and get a chance to hear one of the best dramatic sopranos worldwide shooting and shouting at her cowboy boyfriends… Of course they are all in love with her, or see her as a mother…




Performances run to January 31.

Classicalify: Cowboy girl Nina Stemme in Stockholm.

Opera Cake: Cinderella for the people!

Laurent Pelly knows how to make the festive shows fly — fun, witty, fast… and it is not surprising that his productions are celebrated at this time of the year.

The Lyon Opera reran this month his highly entertaining production of La Vie parisienne, and was once again met a great success with the crowd in Lyon (that show is available on DVD.)

I told you the other day that his terrific staging of Hänsel und Gretel from Glyndebourne is this week available for free viewing on The Guardian website.

Starting from today, and for the next few weeks, also his Cendrillon [by J. Massenet] can be seen for free on the website of La Monnaie/De Munt. This should be entertaining for children.

Alain Altinoglu, always strong in the French repertoire, conducts and the cast includes Rinat Shaham, Sophie Marilley, Eglise Gutierrez, Angélique Noldus, Nora Gubisch, Ilse Eerens, Lionel Lhote

You can read a review by the fellow blogger NPW who saw the second show at La Monnaie.


Opera Cake: Cinderella for the people!.

No more Bayreuth tickets for Wagner Societies – Intermezzo



Some people will always find it easier to land a Bayreuth ticket than others.

For the rest of us, joining a Wagner Society has long been a good way of improving your scoring chances.  Every year the Festival granted them a special allocation (I understand around 10% of the total tickets) for distribution amongst their members.

No more.

Wagner Societies all around the world have received an unwelcome Xmas present – a letter from the Bayreuth Festival informing them the allocation is to be withdrawn with immediate effect. That means no tickets for the 2012 Festival.  No more tickets will be set aside for tour operators either.

The move follows criticism from local and national government funding bodies, concerned that after all the special societies, sponsors, guests and so on were taken care of, less than half the tickets were left for the general public.

According to Festival management:

 “The modifications to ticket allocation procedure have been made following investigations conducted by the Bavarian General Accounting Office and the German Federal Court of Auditors, which are responsible for the Bayreuth Festival. The reports criticized certain measures in ticket allocation and proposed clear conditions to bring about tangible and lasting changes in order to introduce greater fairness in the allocation of tickets and excluding as far as possible the preferential treatment of certain groups or individuals and to improve transparency.”

The news will come as a blow to anyone who joined a Wagner Society purely in the hope of netting a ticket. On the plus side, your chances via the public ballot must surely be improved.

No more Bayreuth tickets for Wagner Societies – Intermezzo.

CLASSICAL ICONOCLAST: New Year Free opera and more

TV and Radio treats, most on-demand so they won’t hold up your social plans. You could see the New Year in with Lang Lang and Howard Skempton on BBC Radio 3 but for me, from 1800hr, it’s La Traviata from The Royal Opera House with  Beczala, Perez and Keenlyside. This production has been done so many times that it’s become pretty tired, but this second of the four casts was a surprise hit.

The opera is a vehicle for sopranos who always sound amazing, since Violetta is written wonderfully for voice, flatteriung every woman who sings it. Papa Germont is a vehicle for big name baritones because they don’t have to sing all that much for their fee and star billing. And Alfredo’s are often cast with up and coming media darlings. So along comes Piotr Beczala, and suddenly the perspective switches. It’s like hearing the opera with fresh ears, from Alfredo’s point of view. Beczala is extremely experienced and has one of the most beautiful lyric voices in the business. When I hear him, I think what Fritz Wunderlich might have been had he lived. Beczala has another advantage in that he understands his roles from within, so the singing flows from deep sources. So La Traviata takes on new life. “It’s like falling in love all over again,” said a friend. A good experience ! (review here)

On New Year’s Day you can catch Maris Janssons live from the Musikverein, Vienna on TV and on Radio from 10.15.  The current production of Wagner Die Meistersinger von Nürnberg at the Royal Opera House is worth catching at 1445 on January 1st It’s enjoyable on its own terms, once you get your head around the fact that it’s more good natured Donizetti than Wagner. (review here) It’s unidiomatic but but at least genial, and not as bland as Walt Disney Wagner at the Met.

Mozart The Magic Flute from the Lucerne Festival should be worth hearing too. Daniel Harding conducts the Mahler Chamber Orchestra, whose personnel he has been connected with for years. The cast is mostly English or resident in England, which might be interesting.

Wild cards : Kurt Weill’s Street Scene, one of his better “American” works, not that that’s saying much. Much more unusual is the programme that places Beethoven‘s Egmont Overture in context, with readings from the original source. It also includes Sibelius’s Kung Christian II. The performance isn’t particularly rivetting, but the piece is worth hearing, even if it’s very early work. It precedes the symphonies and more ambitious works like The Tempest but has affinities with his Kalevala pieces.

CLASSICAL ICONOCLAST: New Year Free opera and more.

Superconductor: The Year in Reviews: Opera in 2011

The 11 Best Operas of 2011

They are the 99%. Tenor Roger Honeywell, soprano Meagan Miller and fine four-fendered friend.
Act III of Die Liebe der Danäe at the Bard SummerScape. Photo by Corey Weaver © 2011 Bard Festival.

This was a busy year. I saw a total of 69 opera performances. 5 of those were broadcasts or live telecasts, but they count. Anyway it’s a sexier number than 64. Here’s the 11 best opera performances of 2011. Chronological order.

Boston Lyric Opera: The Emperor of Atlantis (Feb. 6)
“Kevin Burdette made an impressive company debut as Death, mugging with John Cleese-like abandon and delivering his noble, impressive music with flair. Heroic tenor John Mac Master was a good choice for Harlequin, Death’s companion and a representation (I think) of the madness of war.”

Opera Lafayette: Le Magnifique (Feb. 22)
“As the heroine Clémentine, soprano Elizabeth Calleo displayed a pleasing soprano with an unusual, woody timbre. She sounded best in the ensembles, paired with mezzo Marguerite Krull or the paired villains, played by Jeffrey Thompson and Karim Sulayman.”

New York Philharmonic: The Cunning Little Vixen (June 24)
“Isabel Bayrakdarian displayed an agile soprano instrument with a pleasing tone and the right amounts of light and shade. She also manipulated the complex costume (including a nearly prehinsile fox-tail) easily, coping with the challenging choreography on the somewhat limited stage.”

Royal Danish Opera: Selma Jezkova  (July 30)
“Ylva Kihlberg was a magnetic, heart-tugging presence in the title role, a character created for the film by Icelandic singer Björk. Under Michael Schønwandt’s skilled baton, Ms. Kihlberg seduced the listener, leading the audience in Selma’s downward spiral.”

Bard SummerScape: Die Liebe der Danäe (Aug. 1)
“The soprano part is both long and treacherous, all the way up to a high C# at the very end. Meagan Miller, a past grand finalist at the Metropolitan Opera’s vocal competitions, handled the part with power and beauty of tone. Baritone Carsten Witmoser was a moving presence as Jupiter, a high baritonal part that is a mirror of Strauss himself.”

Budapest Festival Orchestra: Don Giovanni Aug. 8
“Tassis Christoyannis sang with pleasing tone, tripping nimbly through the Champagne Aria and breaking out an unexpected, sweet head voice for his canzonetta in Act II. His death scene was well played: defiance turned to curiosity but never to fear as he met his fate.”

Berlin Ensemble: Der Dreigroschen Oper (Oct. 6)
This is not your standard opera-style singing, but Mr. Kurt embodied the character with cynicism, warmth and energy. His Macheath was a homicidal dandy-about-town who owed something to Jack Nicholson’s portrayal of the Joker in the 1989 Tim Burton film Batman.

Metropolitan Opera: Satyagraha (Nov. 9)
“Richard Croft combines his powerful tenor voice and skilled acting to inhabit the part of Mr. Gandhi. Although the nature of the text prohibits dialogue in the manner of a conventional biography, the singer uses movement and gesture to convey the story. He makes a physical transition as well, from suited, briefcase-toting lawyer to the more familiar figure of the Mahatma, clad in a homespun dhoti and carrying a staff.”

Gotham Chamber Opera: Dark Sisters (Nov. 13)
“Mr. Muhly writes  for different types of female voices. He explores the different combinations effectively, having the five women sing in canon, or breaking them out into duets and later, arias. The musical idiom incorporates American hymns, folk music, Adams-style melodic fragments and straight melodic lines.”

Juilliard Opera: Kommilitonen! (Nov. 17)
Conductor Anne Manson held this complex score together with tight, sprung rhythms in the orchestra and clear delineation of tone-rows in the woodwinds. Add in  the marching band, the offstage chorus and singers up in the balconies, and Peter Maxwell Davies’ opera becomes a tough set of challenges. It came off razor-sharp.

Collegiate Chorale: Moïse et Pharon (Dec. 1)
(Mr. Cutler is) an old-fashioned bel canto tenor who can sing with pliability, accuracy and still be heard over the orchestra. He did a splendid job, despite looking corralled in the close quarters of the concert seating.

Honorable mentions: The Bartered Bride at Juilliard, Cardillac at Opera Boston (R.I.P.), Otello with the Chicago Symphony Orchestra at Carnegie Hall, Ariadne Auf Naxos at dell’Arte Opera Ensemble, Moshe at HERE, Les Contes d’Hoffmann at Regina Opera, Bluebeard’s Castle and Erwartung at the New York Philharmonic, L’Elisir d’Amore at New York City Opera, Guillaume Tell at Caramoor, Faust, La Traviata, Le Comte Ory at the Met, La Calista at Vertical Player Repertory.

Superconductor: The Year in Reviews: Opera in 2011.

Superconductor: A Hazy Shade of Winter: The January Short List


I hated the movie, but I like this picture:  Kevin Kline and friend in The January Man.
Image © 1989 MGM/UA.

The month of January is dominated by the great cultural institutions of Lincoln Center: the Metropolitan Opera and the New York Philharmonic. But don’t worry, there’s plenty to keep the music-lover occupied as we roll forward into 2012. Here’s the rundown.

At the Met, the second (ever) performance of The Enchanted Island takes place on Jan. 4. And this one isn’t a gala. Assembled by playwright Jeremy Sams, The Enchanted Island compiles music by Rameau, Vivaldi, Handel and others as the backdrop for the following Shakespearean scenario: the four lovers from A Midsummer Night’s Dream winding up on Prospero’s mysterious island from The Tempest. An all-star cast includes David Daniels, Joyce Di Donato, and Plácido Domingo as the god Neptune.
On Jan. 5, music director Alan Gilbert returns to the New York Philharmonic, leading a program featuring the New York premiere of Polaris by composer Thomas Ades. Mr. Ades’ work is paired with Mahler’s Ninth Symphony.

Jan. 12 
sees the Philharmonic welcome back former music director Zubin Mehta. He leads Anton Bruckner’s powerful Eighth Symphony, also known as the “Apocalyptic.”. The following week, Lang Lang drops by Avery Fisher Hall to play Bartók’s Second Piano Concerto with Mr. Gilbert. The program also features a new work by Composer-in-Residence Magnus Lindberg. The Philharmonic’s busy January ends with the return of artist-in-residence Frank Peter Zimmerman, featured in the Beethoven Violin Concerto.Jan. 10 features yet another revival of the Met’s Luc Bondy production of Tosca. What was once a revered, popular opera has become something of a running joke, thanks to constant directorial tweaks and changes, mostly to the end of the first Act, the beginning of Act II, and the opera’s climax. So, nothing major. This year’s cast features Roberto Alagna, Patricia Racette and George Gagnidze as Scarpia.

On Jan. 15, the Metropolitan Opera Orchestra comes to Carnegie Hall with a program featuring soprano Renée Fleming singing songs by Mahler, Barber and Bernard Herrmann, along with clarinet concertos by Mozart and Aaron Copland. Fabio Luisi conducts, doing sub duty for the incapacitated Met music director James Levine.
On Jan. 17, the 92nd St. Y opens Will to Create, Will to Live: The Music of Terezin. This week-long festival celebrates the art created by imprisoned Jews in the Nazi concentration camp located in Czechoslovakia. (The German name is Theresienstadt.) This was an extraordinary flowering of talent under the most horrible circumstances, an artists community that was allowed to exist in order to show how “humane” the Nazis were.Most of the composers on these programs (a list that includes Viktor Ullmann, Pavel Haas and Hans Krása) died at Auschwitz. Their music survived–all the more powerful and brilliant for being created under such deadly circumstances.

Jan. 18 at Juilliard features the first 2012 concert by Steven Blier’s New York Festival of Song. This exciting program includes dance numbers and songs about dancing, pairing songs by Brahms with Broadway greats Irving Berlin, George Gershwin and Stephen Sondheim. Juilliard also presents the Focus! festival on Jan. 27, which kicks off with the music (and anti-music) of John Cage.At Dicapo Opera, the Upper East Side’s favorite opera company presents Giancarlo Menotti’s The Consul, opening on Jan. 26. This is Dicapo’s first production of the Menotti opera in its history, and a folow-up to last year’s successful performances of The Saint of Bleecker Street.

Jan. 27 sees the unveiling of Götterdämmerung, the final chapter in Robert Lepage’s “Machine” Ring. Two big supports, twenty-four spinning mechanical planks, and Deborah Voigt singing Brunnhilde. Hopefully, Mr. Lepage can figure out where to put a chorus of spear-carrying Gibichungs on his contraption. Fabio Luisi conducts.

Superconductor: A Hazy Shade of Winter: The January Short List.


Pierre Boulez, Jonas Kaufmann, Marianne Faithfull, Alfred Brendel… De highlights van het muzikale seizoen van het Paleis voor Schone Kunsten.

Jonas Kaufmann © Regina Recht / Decca Jonas Kaufmann © Regina Recht / Decca. De geniale Duitse tenor komt op 15 april naar BOZAR voor een uniek concert gewijd aan de grote opera-aria’s.

14.01: El Gusto Orchestra of Algiers: Oosterse mix
Het beroemde El Gusto Orchestra of Algiers bestaat uit muzikanten (27!) die gespecialiseerd zijn in de chaabi, een mix van invloeden uit Noord-Afrika, Andalusië en het Midden-Oosten. Ze doen Brussel aan voor een uitzonderlijk concert vol zuiderse klankkleuren en doordrongen van de Middellandse Zeelucht.
25.01 : Gidon Kremer en Martha Argerich weer samen op het podium
De Kremerata Baltica werd in 1997 opgericht door Gidon Kremer, geniet een uitstekende internationale reputatie en speelt samen met de beste dirigenten en solisten. Gidon Kremer stelde voor de gelegenheid een origineel programma samen, met als rode draad: eigentijdse transcripties van werken van Bach. Maar vooral nodigde hij zijn vriendin en muziekpartner van het eerste uur, Martha Argerich, uit om samen op het podium te staan. Ze brengen het bruisende en jazzy Eerste Concerto van Sjostakovitsj, een werk dat een prominente plaats inneemt in zijn repertoire.
29 & 30.01 : De wijsheid van Alfred Brendel: lezing en masterclass
Alfred Brendel: lezing (in het Engels) “Does classical music have to be entirely serious?”
Alfred Brendel, één van de grootste musici van de 20ste eeuw, nam ondertussen afscheid van het podium, maar geeft wel nog geregeld lezingen. Daarbij put hij uit zijn unieke, jarenlange ervaring om allerlei muzikale thema’s uit te diepen. Op 29 januari belicht hij de rol van humor in het klassieke repertoire. Zo toont hij aan de hand van voorbeelden aan dat geestigheid, spot en ironie de vaak onvermoede basiselementen vormen van veel meesterwerken. De dag nadien, op 30 januari, geeft hij een masterclass voor studenten van de Muziekkapel Koningin Elisabeth.
31.01 : András Schiff, een grote muziekmeester
De beroemde Hongaarse pianist András Schiff brengt, aan het hoofd van zijn Cappella Andrea Barca, het Concerto nr. 9 van een nog jonge Mozart, die hiermee één van zijn mooiste werken ooit schreef, en het Concerto nr. 5 van Beethoven, één van de meest markante pianoconcerten uit de geschiedenis. Daarnaast vertolkt de Cappella Andrea Barca ook nog eens de Tweede Symfonie van Schubert, een jeugdwerk dat nog de invloed verraadt van Haydn en Mozart.

07.02 : Queyras, Tharaud en hun liefde voor kamermuziek
Jean-Guihen Queyras en Alexandre Tharaud zijn twee van die veelzijdige jonge musici van vandaag die naast hun solistische carrière ook de liefde voor kamermuziek hoog in het vaandel dragen. Eigenzinnig, dat ook – maar daar houden we toch net van? Hun programma reikt van Marin Marais tot Stravinski. Die laatste haalde voor dit werk zelf de mosterd in de 18e eeuw!
14.02 : Tetzlaff, Hecker en Helmchen, bevlogen kamermusici
Sommige musici keren altijd in een andere hoedanigheid terug naar het Paleis voor Schone Kunsten. Zo ook Christian Tetzlaff, Marie-Elisabeth Hecker en Martin Helmchen, die ons eerder wisten te overtuigen van hun solistische kunnen. Maar we kennen hen natuurlijk ook als bevlogen kamermusici, en dat we bewijzen ze nu samen in muziek van Haydn, Schubert en Dvoøák.
15.02 : Marc Minkowski, flamboyant en energiek
In 2012 zal het precies dertig jaar geleden zijn dat Marc Minkowski zijn orkest oprichtte. Met Les Musiciens du Louvre-Grenoble wist hij zich te vestigen als een van dé specialisten op vlak van barok en klassiek. De flamboyante Minkowski staat garant voor gedreven, energieke uitvoeringen met zin voor pathetiek, en daar zit zijn ervaring in de opera misschien wel voor iets tussen! Eigenschappen die ook in symfonisch werk van Mozart en Schubert uitstekend van pas komen.
Sandrine Piau © Antoine Le Grand_Naïve 17.02 & 17.03 : de belle époque volgens Sandrine Piau
Het genre van de mélodie kende zijn grootste bloei tijdens de belle époque. Wie de cd Mélodies uit 2003 van Sandrine Piau en Jos van Immerseel kent, weet dat deze twee musici een voortreffelijk duo vormen (17.02). Hun pure, verfijnde klank past perfect bij deze intieme Franse liederen. Sopraan Sandrine Piau, een van de leading ladies van de opera, kan met haar stem gemakkelijk alle nuances en texturen van de geraffineerde chansons aan. Jos van Immerseel begeleidt haar op een Erard uit 1897, een instrument uit zijn persoonlijke collectie. Sandrine Piau ontmoeten we dit seizoen opnieuw op 17.03, wanneer ze samen met Les Paladins muziek vertolkt uit de schitterende Franse barok.
27.02 : Brad Mehldau Trio: Jazz in al zijn glorie
Na zijn succesvolle optreden met symfonisch orkest vorig seizoen keert Brad Mehldau terug met zijn vertrouwde trio. Samen met vaste bandleden Larry Grenadier (bas) en Jeff Ballard (drums) nam hij rond de eeuwwisseling een reeks albums op onder de titel The Art of the Trio. Sindsdien geldt het drietal als een van de meest succesvolle en vernieuwende jazztrio’s, een waardige opvolger van het beroemde trio van Bill Evans

07.03 : Een Noors-Georgische connectie
De uitstekende Noorse cellist Truls Mørk is opnieuw te gast bij ons! Ditmaal is hij vergezeld van de jonge, talentvolle Georgische pianiste Khatia Buniatishvili. We beginnen bij Beethoven, die de cello – de ‘menselijke stem’ onder de strijkers – tot zelfstandig solo-instrument emancipeerde. Met Rachmaninov gaan we een stapje verder en bevinden we ons diep in de romantiek. Sjostakovitsj ten slotte tracht in zijn sonate traditie met vernieuwing te verzoenen.
16.03 : Naar de essentie van muziek
De Russische pianist Grigory Sokolov leeft voor de muziek, punt uit! Naar het voorbeeld van Richter omvat zijn repertoire de hele klavierliteratuur, van William Byrd tot vandaag. Na zijn recital bij ons in december 2010 stond er op Facebook te lezen: “Een genie, een en al nederigheid, die de emotie in al haar facetten kan overbrengen.” Het is een feit: ongeacht de stijl of de periode weet Sokolov steevast de essentie van de muziek bloot te leggen.
18.03 : Gergiev & Concertgebouworkest: een Brusselse première!
Nog nooit hebben we in Brussel Valery Gergiev aan het hoofd van het Koninklijk Concertgebouworkest gehoord! Aan zijn zijde speelt de Griekse violist Leonidas Kavakos, wiens vertolking van het beroemde Vioolconcerto van Sibelius ooit werd omschreven als “bijzonder getalenteerd, fris en ongekunsteld”. En indrukwekkend wordt alvast Gergievs vertolking van de Vijfde symfonie van zijn landgenoot Prokofjev. Dat mogen we toch van hem verwachten, niet?
29.03 : Weill door Marianne Faithfull
Die sieben Todsünden is het resultaat van de laatste grote samenwerking tussen Kurt Weill en Bertolt Brecht. Het stuk vertelt het verhaal van twee zussen die hun geluk zoeken in zeven grootsteden en daarbij zeven zonden begaan, die door Weill in zeven taferelen worden verklankt. Enkel een bijzondere stem als die van Marianne Faithfull, die al jaren bekend is met de muziek van Weill, is in staat om alle nuances die de tekst vraagt, te vertolken.

  12 > 15.04 : Balkan Trafik: 6de editie!
De zesde editie van Balkan Trafik biedt opnieuw een staalkaart van het beste uit zuidoostelijk Europa. Muziek, theater, film, workshops, animatie en nog veel meer staan op de agenda van dit feestelijke evenement. Een weekeinde lang verandert het Paleis voor Schone Kunsten opnieuw in een kruising tussen een volksfeest, een bazaar en een bijenkorf!
15.04 : Jonas Kaufmann, romantische tenor
De carrière van de Duitse tenor Jonas Kaufmann is haast verschroeiend te noemen: operahuizen wereldwijd wedijveren dat het een lieve lust is om deze ster van het vocale firmament een rol aan te bieden. Hij past wonderwel in de traditie der groten als Dietrich Fischer-Diskau en Fritz Wunderlich, met wie hij in een adem genoemd wordt. Met zijn kloeke Wagnerstem kan hij moeiteloos het Duitse orkest- en recitalrepertoire aan, al heeft Kaufmann ook een boontje voor het Italiaanse repertoire.
18.04 :Het Jerusalem String Quartet: absolute wereldtop
Naast alle jonge kwartetten die dit jaar te gast zijn bij BOZAR MUSIC lijkt het Jerusalem String Quartet al een oude rot in het vak. Toch ging hun carrière pas zo’n tien jaar geleden van start. We kunnen onomwonden stellen dat het een van de beste kamermuziekensembles van vandaag is, daarvan getuigen de talrijke opnames. De avond opent met een heerlijk kwartet van Mozart, waarna we worden ondergedompeld in het impressionistische universum van Debussy. Drie van de vier kwartetleden hebben bovendien Russische roots, wat hun bijzondere affiniteit met de muziek van Sjostakovitsj verklaart…
23.04 : Broer en zus Khachatryan samen op het podium
Vijftien was Sergey Khachatryan toen hij in 2000 de eerste prijswinnaar werd van de Sibeliuswedstrijd. Vijf jaar later deed hij deze prestatie losjes over op de Koningin Elisabethwedstrijd. Deze successen verzekerden hem van een plaats op de internationale podia. Zijn geliefde recitalpartner is zus Lusine, een getalenteerde pianiste. Hun grote liefde voor muziek houdt hen samen, en dat al sinds hun kindertijd. Het woord ‘verbondenheid’ volstaat niet om hun verstandhouding te beschrijven…
26.04 : Staier-Melnikov: een bijzondere ontmoeting!
Andreas Staier en Alexander Melnikov confronteren klavecimbel met piano, 18e met 20e eeuw in een boeiend programma met preludes en fuga’s van grondlegger Bach en Sjostakovitsj. De Russische componist componeerde zijn cyclus van 24 preludes en fuga’s ter ere van Bach, maar dan wel in een hoogstpersoonlijke taal. Melnikov maakte er een opname van die furore maakte, en verschillende keren bekroond werd. Staier van zijn kant heeft zijn talent op klavecimbel en pianoforte al uitvoerig bewezen. Deze avond belooft een unicum te worden.

03.05 : Pierre Boulez aan het hoofd van het London Symphony Orchestra
Pierre Boulez, één van de grootste specialisten van hedendaagse muziek, dirigeert het London Symphony Orchestra, één van de meest prestigieuze orkesten van Europa: wat kunnen we nog meer dromen voor een avond rond 20ste-eeuwse muziek? Na zijn concert op 21.03 aan het hoofd van “zijn” Ensemble Intercontemporain brengt de Maestro nog drie meesterwerken die hij al eerder op plaat zette: Muziek voor strijkers, slagwerk en celesta en het Tweede Concerto voor viool en orkest van Bartók, en de Derde Symfonie, bijgenaamd “Lied van de nacht”, van Szymanowski.
08.05 : Carte blanche voor het sublieme Gewandhausorchester
Het Gewandhausorchester is één van de beroemdste orkesten ter wereld, waarvan de oorsprong teruggaat tot 1743. Riccardo Chailly, Gewandhauskapellmeister sinds 2005, dirigeert de Derde Symfonie van Brahms, met haar uiterst beroemde derde deel, dat vereeuwigd werd in de film van Anatole Litvak “Aimez-vous Brahms?/Goodbye Again”. In het Eerste Concerto voor viool en orkest van Sjostakovitsj wordt de solistenpartij toevertrouwd aan Leonidas Kavakos, een violist met een begenadigde muzikaliteit.
29.05 : Het Bach Collegium Japan: Magnificat!
Het beroemde Bach Collegium Japan speelt drie werken van zijn favoriete componist, Johann Sebastian Bach, van wie het al meer dan zestig cd’s opnam. Op het programma: het Magnificat BWV 243, één van zijn belangrijkste vocale werken, en twee cantates: “Ich hatte viel Bekümmernis”, BWV 21, over de troost die Jezus brengt aan bedrukte zielen, en “Bekennen will ich seinen Namen”, BWV 200, een fragment uit een cantate die in 1924 ontdekt werd.
31.05 : Artemis is back!
Na zijn opmerkelijke integrale van de strijkkwartetten van Beethoven vergast het Artemis Kwartet ons op een bijzonder gevarieerde muziekavond. Het Strijkkwartet op. 76/5 is één van Haydns meest ambitieuze kamermuziekwerken. Het magistrale Kwartet nr. 13 is het eerste rijpe kwartet van Schubert, waarin hij zich bevrijdt van Mozart en Haydn. Ainsi la nuit van Dutilleux ten slotte stelt tijd en geheugen in vraag, en verkent de noties prefiguratie en herinnering.

01.06 : Murray Perahia: even zeldzaam als kostbaar
Een recital van Murray Perahia is altijd weer een uniek evenement, temeer omdat de Amerikaanse pianist nog zelden optreedt. Hij is onbetwistbaar één van de grootste muzikale persoonlijkheden van zijn generatie. Geen toeval als je weet dat hij les volgde bij pianogrootheden als Mieczys³aw Horszowski, Rudolf Serkin, Vladimir Horowitz… en meewerkte aan topfestivals, zoals dat van Marlboro in de Verenigde Staten en dat van Aldeburgh, dat destijds opgericht en gedirigeerd werd door Benjamin Britten.
04.06 : Andrea Marcon stelt zijn Olimpiade voor
In de barok was het niet ongebruikelijk om nieuwe werken te schrijven op basis van al bestaande composities. Die methode heeft een naam: pasticcio. Andrea Marcon en zijn Venice Baroque Orchestra namen deze techniek over en componeerden op basis van het libretto Olimpiade van de dichter Metastasio hun eigen versie. De Italiaanse dirigent slaagde meesterlijk in deze uitdaging, met dank aan componisten als Caldara, aan wie het werk zijn eerste successen dankte, maar ook van Vivaldi, Pergolesi, Hasse en Cimarosa, om maar die te noemen.
06.06 : Simon Rattle brengt een eerbetoon aan Debussy
Een 100 % Frans programma voor Simon Rattle en het Orchestra of the Age of Enlightenment, een ensemble op epoque-instrumenten, met Rattle als eerste gastdirigent, aan de zijde van Franz Brüggen. Dit concert wordt één van de mooiste bijdragen aan onze hommage aan Claude Debussy, naar aanleiding van zijn 150ste geboortejaar. Verder op het programma: het Concerto voor de linkerhand van Ravel, met als solist Pierre-Laurent Aimard, één van de veelzijdigste en interessantste pianisten van vandaag. Zijn repertoire omvat nagenoeg het volledige oeuvre voor piano, van klassiek tot hedendaags.


Pierre Boulez bewijst ons een grote eer door het Paleis opnieuw aan te doen, en dan nog wel met nieuw repertoire. We stellen met plezier vast dat deze muzikale grootheid op 86-jarige leeftijd nieuwe horizonten blijft opzoeken en de hem zo dierbare 20e en 21e eeuw onvermoeibaar blijft exploreren. Met het door hemzelf opgerichte Ensemble Intercontemporain leidt hij de wereldpremière van een werk van de jonge componist Johannes Boris Borowski. Hij voert ook één van zijn eigen meesterwerken uit, Eclat/Multiples, en een twintigste-eeuwse klassieker, de Suite op. 29 van Schoenberg (21.03). Op 3 en 4 mei keert Boulez terug voor twee concerten met het London Symphony Orchestra, waarmee hij een heel vruchtbare samenwerking heeft opgebouwd.
Boulez pikt ook onze Poolse rode draad rond Szymanowski op met de uitvoering van
twee meesterwerken uit zijn lyrisch-impressionistische periode: het Eerste vioolconcerto (met solist Christian Tetzlaff) en de Derde symfonie (bijgenaamd “Lied van de nacht”). Szymanowski verkeert in het goede gezelschap van Bartók, Debussy et Skrjabin.

21.03 – Ensemble Intercontemporain – Donatoni, Borowski, Boulez, Schoenberg
03.05 – London Symphony Orchestra – Bartok, Szymanowski
04.05 – London Symphony Orchestra –  Debussy, Szymanowski, Skryabin
Philippe Herreweghe is dit seizoen voor de 20e keer in residentie, en dat laten we niet onopgemerkt voorbijgaan. Het hoogtepunt van de feestelijkheden wordt de Missa Solemnis (15.11). Beethovens vocale meesterwerk wordt maar zelden uitgevoerd wegens zijn hoge moeilijkheidsgraad. Verder geeft Herreweghe samen met het Collegium Vocale ook nog Gesualdo en Bach ten beste, treedt hij twee keer op met deFilharmonie, (in muziek van Mozart tot Stravinsky), en waagt hij zich aan Kurt Weill, meer bepaald aan diens befaamde Berliner Requiem.

15.11 –  20 jaar residentie – Orchestre des Champs-Elysées, Collegium Vocale – Beethoven – Missa Solemnis
22.12 – deFilharmonie – Christmas concert
23.01 – Collegium Vocale – Bach cantatas
28.02 – Collegium Vocale, I Solisti del vento – Weil, Eisler, Distler
11.05 – deFilharmonie – Mozart, Stravinsky
05.06 – Collegium Vocale – Gesualdo
Onze tweede residentie verenigt Augustin Dumay en Abdel Rahman El Bacha. De twee meesters van de Muziekkapel Koningin Elisabeth wagen zich samen aan een integrale van Beethovens 10 Vioolsonates en piano in drie concerten (26.10, 18.01 en 28.03). Ze treden voor het eerst als duo op, maar hebben allebei al een 8 referentie-opname van Beethoven op hun palmares: Dumay de Vioolsonates met Maria João Pires en El Bacha de 32 Pianosonates.

26.10, 18.01 et 28.03 – Beethoven, Intégrale des sonates
BOZAR MUSIC nodigt de onbetwiste meester van het klavecimbel uit voor een reeks van drie concerten. De eerste etappe van het parcours brengt ons bij Muffat, Froberger, Buxtehude, Händel en Bach. Een bloemlezing van de Duitse barok dus, die voortreffelijk tot haar recht komt op Staiers (3.10) prachtig Hass-klavecimbel. Daarna volgt een concert met het Freiburger Barockorchester (08.02), helemaal in het teken van vader en zoon Bach, en een buitenkans voor wie zich wil onderdompelen in de verbluffende muziek van Carl Philipp Emanuel Bach, een overgangsfiguur tussen de late barok en de prille romantiek. Het is tot slot ook Bach die de confrontatie aangaat met Sjostakovitsj. Staier en Alexander Melnikov kruisen daarbij de piano’s. Afspraak in het Conservatorium in april voor een spraakmakend concert (26.04)!

03.10 – werken van Muffat, Froberger, Buxtehude, Händel and Bach.
08.02 – Freiburger Barockorchester – CP Bach, JS Bach
26.04 – met Alexander Melnikov (piano), Bach and Shostakovitch
Af en toe treedt er in de muziekwereld een nieuw, fascinerend talent naar buiten. De nieuwste aanwinst heet Leonardo García Alarcón en is behalve een virtuoos klavecinist ook een visionair dirigent. Dit seizoen is de jonge Argentijn in residentie in het Paleis voor Schone Kunsten om drie sterk uiteenlopende, maar stuk voor stuk ambitieuze projecten te presenteren. Een staalkaart van zijn talloze bezigheden dus. Eerst brengt hij een uitvoering van een Sicilaans oratorium met La Cappella Mediterranea (09.12). Il diluvio universale is een muziekdrama waarin het voortbestaan van de mensheid op het spel staat. Michelangelo Falvetti, die het werk in 1682 componeerde, vormt de missing  link tussen Monteverdi en Händel. García Alarcón is ook de vaste klavecinist van het Ensemble Clematis. Ze treden samen in de voetsporen van Georg Böhm, een componist buiten categorie die hechte relaties onderhield met de familie Bach (9.12), wat duidelijk te horen is in zijn vocaal werk. Tot slot is er nog een activiteit van onze genodigde die alle aandacht verdient: sinds januari 2010 leidt hij het prestigieuze Kamerkoor van Namen. De koorsolisten en Les Agrémens zullen samen religieuze muziek uit de kapel van  Lodewijk XIV vertolken (17.01).

22.10 – Cappella Mediterranea, Chœur de chambre de Namur – Falvetti
09.12 – Ensemble Clematis – Georg Böhm, Johan Christoph Bach, Johann Sebastian Bach
17.01 – Les Agrémens, Chœur de chambre de Namur – Lully, Charpentier, Dumont, Campra, Carissimi

>> Meer info



De Pierre Boulez à Jonas Kaufmann en passant par Alfred Brendel et Marianne Faithfull, 2012 au Palais des Beaux-Arts promet d’être festif !

Jonas Kaufmann © Regina Recht / Decca Jonas Kaufmann © Regina Recht / Decca. Le prodigieux ténor allemand sera pour la première fois à BOZAR le 15 avril pour un concert exceptionnel consacré aux grands airs d’opéra !

14.01 : El Gusto Orchestra of Algiers : l’Orient en musique
Le célèbre El Gusto Orchestra of Algiers réunit des musiciens (27 !) spécialistes du chaabi, un mélange d’influences venues d’Afrique du Nord, d’Andalousie et du Moyen-Orient. Ils passent par Bruxelles pour un concert exceptionnel, apportant avec eux les couleurs, les accents et les sonorités baignant le sud de la Méditerranée.
25.01 : Les retrouvailles de Gidon Kremer et Martha Argerich
Créée en 1997 par Gidon Kremer, la Kremerata Baltica jouit d’une belle renommée internationale et se produit avec les meilleurs chefs et solistes. Gidon Kremer a concocté un programme original, autour de transcriptions contemporaines d’œuvres de Bach. Et puis surtout, il a invité son amie et partenaire de longue date, Martha Argerich, à le rejoindre. On l’entendra dans le pétillant et « jazzy » Premier Concerto de Chostakovitch, une œuvre qui figure en bonne place dans son répertoire.
29 & 30.01 : Les leçons d’ Alfred Brendel : conférence et master-classe 
Alfred Brendel : conférence (en anglais) Does classical music have to be entirely serious ?
Ayant pris une retraite bien méritée, Alfred Brendel, l’un des plus grands musiciens du XXe siècle, propose régulièrement des conférences dans lesquelles il détaille les réflexions que son expérience exceptionnelle lui a permis d’élaborer au fil des ans sur la musique. Le 29 janvier, l’artiste examine le répertoire classique à l’aune de l’humour, et s’emploie à démontrer, exemples à l’appui, qu’esprit, dérision et ironie sont des éléments constitutifs et parfois insoupçonnés de nombreux chefs-d’œuvre. Le lendemain, le 30 janvier, il nous revient pour animer une master-classe destinée aux étudiants de la Chapelle Musical Reine Elisabeth.
31.01 : András Schiff, le maître de musique
Le célèbre pianiste hongrois András Schiff, à la tête de sa Cappella Andrea Barca, propose le Concerto n° 9 d’un Mozart encore jeune qui écrivit l’un de ses plus beaux opus, et le Concerto n° 5 de Beethoven, l’une des œuvres les plus marquantes de l’histoire du concerto pour piano. En prime, la Cappella Andrea Barca interprète la Deuxième Symphonie de Schubert, une œuvre de jeunesse dont l’écriture demeure encore influencée par celle de Haydn et de Mozart.

07.02 : Queyras, Tharaud et leur amour de la musique de chambre
Jean-Guihen Queyras et Alexandre Tharaud font partie de ces jeunes musiciens polyvalents d’aujourd’hui qui, à côté de leur carrière de soliste, ont un grand amour pour la musique de chambre. Avec obstination, c’est vrai, mais n’est-ce pas justement ce que nous apprécions ? Leur programme va de Marin Marais à Stravinsky (avec une œuvre pour laquelle ce dernier s’était plongé dans le XVIIIe siècle !).
14.02 : Tetzlaff, Hecker et Helmchen, passionnés de musique de chambre
Certains musiciens reviennent immanquablement au Palais des Beaux-Arts pour se faire connaître sous un nouveau jour. Ainsi en est-il de Christian Tetzlaff, Marie-Elisabeth Hecker et Martin Helmchen, qui nous ont déjà convaincus de leurs talents de solistes. Mais nous les connaissons aussi en tant que passionnés de musique de chambre, ce qu’ils nous prouvent maintenant dans des œuvres de Haydn, Schubert et Dvoøák.
15.02 : Marc Minkowski, énergique et flamboyant
L’orchestre fondé par Marc Minkowski aura juste trente ans en 2012. Avec Les Musiciens du Louvre-Grenoble, Minkowski est arrivé à s’imposer comme l’un des spécialistes de la musique baroque et classique. Ce chef d’orchestre flamboyant est le garant d’exécutions énergiques et emportées ayant le sens du pathétique, et son expérience dans l’opéra n’y est sans doute pas étrangère. Des caractéristiques qui conviennent parfaitement à la musique de Mozart et à celle de Schubert.
 Sandrine Piau © Antoine Le Grand_Naïve 17.02 & 17.03 : La Belle époque selon Sandrine Piau
La mélodie a été un genre florissant à la Belle époque. Ceux qui connaissent le CD Mélodies de 2003 de Sandrine Piau et Jos van Immerseel savent que ces deux musiciens forment un duo remarquable (17 février). Leur sonorité pure et délicate convient très bien pour ces lieder français intimes. La soprano Sandrine Piau, une des plus grandes cantatrices d’opéra, rend avec facilité toutes les nuances et textures de ces chansons raffinées. Jos van Immerseel l’accompagne sur un Erard de 1897, un instrument de sa propre collection. Nous entendrons encore Sandrine Piau cette saison, le 17 mars, lorsque, avec Les Paladins, elle a interprétera de la merveilleuse musique baroque française.
27.02 : Brad Mehldau Trio : splendeurs du jazz
Après le franc succès remporté la saison passée par son orchestre symphonique, Brad Mehldau revient avec son trio habituel. Avec ses fidèles accompagnateurs, Larry Grenadier (basse) et Jeff Ballard (batterie), il avait sorti à la fin du siècle passé et au début du nouveau toute une série d’albums sous le nom de The Art of the Trio. Depuis, le groupe s’est imposé comme l’un des trios de jazz les plus talentueux et novateurs et est considéré comme le digne successeur du fameux trio de Bill Evans.

07.03 : Un lien entre la Norvège et la Géorgie
L’extraordinaire violoncelliste norvégien Truls Mørk est de nouveau notre invité ! Cette fois, il est accompagné de la jeune et talentueuse pianiste géorgienne Khatia Buniatishvili. Nous commençons avec Beethoven, qui a émancipé le violoncelle – la « voix humaine » des instruments à cordes – pour lui donner la place d’un instrument solo indépendant. Avec Rachmaninov, nous allons une étape plus loin et plongeons profondément dans le romantisme. Pour terminer, Chostakovitch, dans sa sonate, a tenté de réconcilier tradition et innovation.
16.03 : Sokolov : vers l’essence de la musique
Le pianiste russe Grigory Sokolov ne vit que pour la musique. A l’instar de Richter, son répertoire couvre la totalité de la littérature pour clavier, depuis William Byrd jusqu’à notre époque. Après son récital au BOZAR en décembre 2010, on pouvait lire sur Facebook : « Un génie, tout d’humilité, capable de transmettre l’émotion sous toutes ses facettes. » En effet, quel que soit le style, quelle que soit la période, Sokolov arrive toujours à révéler l’essence de la musique.
18.03 : Gergiev et le Concertgebouw : une première à Bruxelles !
A Bruxelles, nous n’avons encore jamais entendu Valery Gergiev à la tête de l’Orchestre royal du Concertgebouw d’Amsterdam. Sous sa direction jouera le violoniste grec Leonidas Kavakos, dont on a un jour décrit l’interprétation du fameux concerto pour violon de Sibelius comme « particulièrement talentueuse, fraîche et sans affectation ». Et l’interprétation de Gergiev de la Cinquième symphonie de Prokofiev, son compatriote, s’annonce d’ores et déjà impressionnante. C’est ce que nous pouvons attendre de lui.
29.03 : Weill par Marianne Faithfull
Die sieben Todsünden (Les Sept Péchés capitaux) est le résultat de la dernière grande collaboration entre Kurt Weill et Bertolt Brecht. L’œuvre raconte l’histoire de deux sœurs qui recherchent le bonheur dans sept villes, où elles commettent sept péchés, dont Weill fait sept tableaux. Seule une voix exceptionnelle comme celle de Marianne Faithfull, connue depuis de nombreuses années dans la musique de Weill, est à même de rendre toutes les nuances que le texte exige.

12 > 15.04 : Balkan Trafik : 6ème édition !
La sixième édition de Balkan Trafik offre à nouveau un échantillon du meilleur de l’Europe du Sud-Est. Musique, théâtre, cinéma, ateliers, animations et bien d’autres seront au programme de cet événement festif. Pendant quelques jours, le Palais des Beaux-Arts deviendra une véritable fourmilière, un croisement entre une fête populaire et un bazar.
15.04 : Jonas Kaufmann, le ténor romantique
Jonas Kaufmann, le prodigieux ténor allemand, sera au Palais des Beaux-Arts le 15 avril pour un concert consacré aux grands airs d’opéra. Giordano, Wagner, Bizet et bien d’autres seront au rendez-vous ! Si son physique lui est incontestablement avantageux, c’est bien à sa voix sombre, capable de transmettre les émotions les plus subtiles, que Jonas Kaufmann doit son incroyable succès. Kaufmann a la grâce.
18.04 : Le Quatuor de Jérusalem, l’un des meilleurs du monde
Parmi tous les jeunes quatuors invités cette saison, le Quatuor de Jerusalem fait figure d’ancien, et pourtant cela ne fait qu’une dizaine d’années qu’il a commencé sa carrière internationale. C’est sans nul doute un des meilleurs ensembles de chambre actuels, comme en témoignent ses enregistrements et ses concerts. C’est avec un des plus beaux quatuors de Mozart qu’il ouvre la soirée pour nous emmener ensuite dans l’univers impressionniste de Debussy. Trois des membres du quatuor ont des origines russes – ce n’est pas pour rien qu’ils ont des affinités particulières avec la musique de Chostakovitch, à laquelle ils ont déjà consacré plusieurs enregistrements.
23.04 : Khachatryan : frère et sœur sur le devant de la scène
Premier prix du concours Sibelius en 2000, à l’âge de 15 ans seulement, Sergey Khachatryan remporte cinq ans plus tard le concours Reine Elisabeth. Ces succès le propulsent aussitôt sur le devant de la scène internationale. En récital, c’est avec sa sœur Lusine qu’il se produit le plus volontiers. Il est vrai qu’une très grande complicité unit ces deux jeunes musiciens, habitués depuis l’enfance à faire de la musique ensemble.
  26.04 : Staier-Melnikov : une confrontation exceptionnelle !
Andreas Staier et Alexander Melnikov nous proposent un programme passionnant, confrontant clavecin et piano, 18e et 20e siècles, à travers des préludes et fugues de Bach (le modèle du genre) et de Chostakovitch. Le compositeur russe a écrit son cycle de 24 préludes et fugues en hommage à Bach, justement, mais dans un langage très personnel. Melnikov en a réalisé un enregistrement qui a fait sensation et récolté de nombreuses récompenses. Quant à Staier, c’est un des plus grands talents actuels, au clavecin et au pianoforte. D’ores et déjà, la soirée promet d’être exceptionnelle.

03.05 : Pierre Boulez à la tête du London Symphony Orchestra
Pierre Boulez, l’un des éminents spécialistes de la musique contemporaine, dirigeant le London Symphony Orchestra, l’un des orchestres les plus prestigieux d’Europe: peut-on rêver mieux pour une soirée consacrée à la musique du XXe siècle ? Après son concert du 21.03 à la tête de « son » Ensemble Intercontemporain, le Maestro propose trois chefs-d’œuvre qu’il a déjà immortalisés sur CD : Musique pour cordes, percussion et célesta et le Second Concerto pour violon et orchestre de Bartók ainsi que la Troisième Symphonie, “La chanson de la nuit” de Szymanowski.
08.05 : Carte blanche au somptueux Gewandhausorchester
Le Gewandhausorchester est l’un des plus célèbres orchestres du monde dont les origines remontent à 1743. Riccardo Chailly, Gewandhauskapellmeister depuis 2005, dirige la Troisième Symphonie de Brahms, avec son célébrissime troisième mouvement immortalisé par le film d’Anatole Litvak « Aimez-vous Brahms ? ». Quant au Premier Concerto pour violon et orchestre de Chostakovitch, la partie soliste sera confiée à Leonidas Kavakos, dont le sens de la musicalité est exceptionnel.
29.05 : Le Bach Collegium Japan : Magnificat !
Le célèbre Bach Collegium Japan propose trois œuvres extraites du répertoire de son compositeur de prédilection, Johann Sebastian Bach, à qui il a consacré plus d’une soixantaine d’enregistrements. Au programme, le Magnificat BWV 243, l’une de ses œuvres vocales majeures, et deux cantates “Ich hatte viel Bekümmernis”, BWV 21, dédiée à la consolation qu’apporte Jésus à l’âme affligée, et “Bekennen will ich seinen Namen”, BWV 200, fragment d’une cantate découvert en 1924.
31.05 : Artemis is back!
Après sa remarquable intégrale des quatuors à cordes de Beethoven, l’Artemis Quartett nous revient pour une soirée aux atmosphères très variées. Le Quatuor à cordes, op. 76/5 est l’une des œuvres de musique de chambre les plus ambitieuses de Haydn. Le magistral Quatuor n° 13 est le premier quatuor de maturité de Schubert où il s’affranchit du style de Mozart et de Haydn. Ainsi la nuit de Dutilleux, enfin, questionne le temps et la mémoire, explorant les notions de préfiguration et de souvenir.

01.06 : Murray Perahia : aussi rare que précieux
Un récital de Murray Perahia est toujours un événement, d’autant que le pianiste américain se fait rare en concert. Il est incontestablement une des personnalités majeures parmi les musiciens de sa génération, lui qui s’est formé auprès de géants tels Mieczys³aw Horszowski, Rudolf Serkin, Vladimir Horowitz… et qui a collaboré à des festivals majeurs comme celui de Marlboro aux États-Unis, ou encore celui d’Aldeburgh, créé et dirigé par Benjamin Britten.
04.06 : Andrea Marcon propose son Olimpiade
À l’époque baroque, il n’était pas rare de créer de nouvelles œuvres à partir de compositions déjà existantes. Cela a un nom : le pasticcio. Et à Andrea Marcon avec son Venice Baroque Orchestra d’adopter la technique et de composer sur base du livret L’Olimpiade de Métastase « sa » version. Ce défi, le chef italien le réalise de main de maître grâce au concours de compositeurs comme Caldara, à qui l’on doit les premiers succès de l’œuvre, mais aussi de Vivaldi, Pergolèse, Hasse ou Cimarosa pour ne citer qu’eux.
  06.06 : Simon Rattle rend hommage à Debussy
Un programme 100 % français pour Simon Rattle et l’Orchestra of the Age of Enlightenment, ensemble sur instruments d’époque dont le chef anglais est le principal chef invité aux côtés de Franz Brüggen. Ce concert sera une des plus belles contributions à notre hommage à Claude Debussy à l’occasion du 150e anniversaire de sa naissance. Et dans le Concerto pour la main gauche de Ravel, on retrouvera Pierre-Laurent Aimard, un des pianistes les plus polyvalents et les plus intéressants d’aujourd’hui, dont le répertoire couvre quasi toute la musique pour piano, du classique au contemporain.


Pierre Boulez revient au Palais avec des répertoires nouveaux. A 86 ans, il ne cesse d’élargir son répertoire et continue son travail d’exploration des XXe et XXIe siècles. Avec l’Ensemble Intercontemporain qu’il a fondé, il assurera la création mondiale d’une œuvre du jeune compositeur Johannes Boris Borowski, et dirigera aussi un de ses propres chefs-d’œuvre, Eclat/Multiples, ainsi qu’un classique du XXe siècle, la Suite op. 29 de Schoenberg (21.03). Boulez reviendra les 3 et 4 mai pour deux concerts à la tête du London Symphony Orchestra, avec lequel il a développé une collaboration si fructueuse. Il illustrera notre fil rouge polonais Szymanowski avec deux de ses chefs-d’œuvre de la période impressionniste-lyrique, le 1er Concerto pour violon avec Christian Tetzlaff et la 3e Symphonie, le mystique « chant de la nuit », entourés d’oeuvres de Bartók, Debussy et Scriabine.
21.03 – Ensemble Intercontemporain – Donatoni, Borowski, Boulez, Schoenberg
03.05 – London Symphony Orchestra – Bartok, Szymanowski
04.05 – London Symphony Orchestra –  Debussy, Szymanowski, Skryabin
La traditionnelle résidence de Philippe Herreweghe porte cette fois un caractère festif car c’en sera en effet le 20e anniversaire. On le fêtera tout particulièrement avec un grand chef-d’œuvre du répertoire vocal, rarement joué vu sa difficulté : la Missa solemnis de Beethoven (15.11). Pour le reste, Herreweghe donnera Gesualdo et Bach avec son Collegium Vocale Gent, dirigera à deux reprises deFilharmonie, de Mozart à Stravinsky, et abordera Kurt Weill, avec notamment le fameux Berliner Requiem.

15.11 –  20 ans de résidence – Orchestre des Champs-Elysées, Collegium Vocale – Beethoven – Missa Solemnis
22.12 – deFilharmonie – Concert de Noël
23.01 – Collegium Vocale – Cantates de Bach
28.02 – Collegium Vocale, I Solisti del vento – Weil, Eisler, Distler
11.05 – deFilharmonie – Mozart, Stravinsky
05.06 – Collegium Vocale – Gesualdo
Une deuxième résidence réunira deux maîtres de la Chapelle Musicale Reine Elisabeth, Augustin Dumay et Abdel Rahman El Bacha pour l’intégrale des 10 Sonates pour violon et piano de Beethoven en trois concerts (26.10, 18.01 et 28.03). Leur duo est une première, mais chacun de son côté a enregistré une version de référence beethovénienne : les Sonates pour violon avec Maria João Pires pour Dumay, et les 32 Sonates pour piano pour El Bacha.
26.10, 18.01 et 28.03 – Beethoven, Intégrale des sonates
BOZAR MUSIC invite ce maître incontesté du clavecin, sensible et brillant, pour une série de trois concerts. La première étape de ce parcours nous entraîne sur les traces de Muffat, Froberger, Buxtehude, Händel et Bach. Le meilleur du baroque allemand, particulièrement mis en valeur sur l’extraordinaire clavecin Hass que possède Andreas Staier (3.10). On poursuit avec un programme entièrement consacré aux Bach, père et fils, avec une série de concertos en compagnie du Freiburger Barockorchester (08.02). L’occasion de se plonger dans l’étonnante musique de Carl Philipp Emanuel Bach, figure de transition entre le baroque tardif et le romantisme naissant. Enfin, Bach toujours, mais dans une confrontation du plus haut intérêt : celle de Shostakovitch sous les doigts d’Alexander Melnikov, que Staier retrouve en avril pour un concert croisé sur la scène du Conservatoire (26.04).
03.10 – œuvres de Muffat, Froberger, Buxtehude, Händel et Bach.
08.02 – Freiburger Barockorchester – CP Bach, JS Bach
26.04 – Avec Alexander Melnikov (piano), Bach et Shostakovitch
Le monde musical voit parfois l’éclosion de talents subjuguant. C’est le cas du jeune argentin Leonardo García Alarcón, en résidence cette saison au Palais des Beaux-Arts. Claveciniste virtuose et chef éclairé, il nous présente trois projets ambitieux et contrastés, à l’image de ses nombreuses activités. Un oratorio sicilien avec la Cappella Mediterranea, tout d’abord (09.12) : Il diluvio universale, drame en musique où se joue le destin de l’humanité. L’œuvre a été composée en 1682 par Michelangelo Falvetti, véritable trait d’union entre Monteverdi et Händel. On le suit ensuite sur les traces de Georg Böhm, avec l’Ensemble Clematis dont il est le claveciniste, pour un concert vocal
manifestant les nombreuses accointances de ce compositeur hors normes avec la famille Bach (9.12). Enfin, on s’intéressera en particulier à un autre aspect du travail de notre invité : la direction depuis janvier 2010 du prestigieux Choeur de Chambre de Namur. Les solistes du choeur et Les Agrémens seront rassemblés dans un programme de musique religieuse à la chapelle de Louis XIV 17.01).
22.10 – Cappella Mediterranea, Chœur de chambre de Namur – Falvetti
09.12 – Ensemble Clematis – Georg Böhm, Johan Christoph Bach, Johann Sebastian Bach
17.01 – Les Agrémens, Chœur de chambre de Namur – Lully, Charpentier, Dumont, Campra, Carissimi

>> Plus d’info


Queen Elisabeth International Music Competition: Online application for candidates from now on up to 15 January

VIOLIN COMPETITION 2012: 30/04>26/05
Online application for candidates from now on up to 15 January :
Inscription en ligne dès maintenant et jusqu’au 15 janvier:
Online inschrijving vanaf nu tot 15 januari:

New age limit: 30 years (candidates must be born after 15 January 1982)

The rules for this competition are available here.
Application deadline: 15 January 2012

First round: piano accompaniment
Semi-final: recital and Mozart concerto with the Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, dir. Michael HOFSTETTER
Final: with the National Orchestra of Belgium, dir. Gilbert VARGA

More information about the Queen Elisabeth Competition on

Queen Elisabeth International Music Competition: Online application for candidates from now on up to 15 January.

English National Opera Revives A Tosca Full Of Love And Music | Seen and Heard International


November 30, 2011


United KingdomUnited Kingdom Puccini, Tosca: Soloists, Chorus and Orchestra of English National Opera. Conductor: Stephen Lord,London Coliseum, London, 26.11.11. (JPr)




Tosca-Claire Rutter Credit: Mike Hoban


I feel like writing ‘please read what I wrote before’, then discuss any cast changes … and leave it at that. However, in this case I must just recant my – less than enthusiastic – earlier thoughts and so, if cast with strength like this and performed with their conviction, Ms Malfitano’s staging could run and run and hopefully be a reliable box office winner for English National Opera. What has caused this change of heart? Perhaps it is the opera rollercoaster I have recently been on, from the high of a student performance of The Merry Wives of Windsor to the lowest-of-the-lows with Opera North’s The Queen of Spades. Perhaps I just sat down not expecting much and was delighted to come away glad I had been there.


Last time, I wrote how Catherine Malfitano had mentioned in an interview “The minute the audience feels ‘we’ve been here before’, we’re in trouble”. Despite what I wrote then, perhaps familiarity does actually breed contentment. Directoritis can update operas but perhaps certain works, do require certain things and I was happier this time to be in the Act I interior of the church of Sant’Andrea della Valle, with a crucifix, a Madonna, a chapel stage left and an unfinished painting stage right and for Act II it must hint at Scarpia’s apartment at the Palazzo Farnese with a table set for dinner and a chaise longue for him to get to grips with Floria Tosca. So far so very traditional for Frank Philipp Schlössmann’s sets and Gideon Davey’s costumes that bring us Puccini’s vision of Rome in 1800. It is only in Act III where we are looking up through the turrets of Castel Sant’Angelo to the starry sky above that we see something different from what we might expect.


There are also times when Ms Malfitano appears to be highlighting certain aspects of the story at the expense of others. Certainly by making the appearance of Angelotti the primary focus of the audience’s attention at the start of the opera – he is first shown at the back of the stage in the centre – it is clear the director wants politics to be as important as the love triangle between Cavaradossi, Tosca and Scarpia. Undoubtedly the outwardly tragic and simplistic story is a political one: Tosca, the beautiful Italian opera diva, first says too much and betrays her painter lover into the hands of the unscrupulous chief of police, then kills Scarpia to save Cavaradossi. All are ultimately doomed, and the theatrical conventions here leave no emotional stone unturned, and there is passion, love, jealousy, lust and hate. Yet when Puccini wrote the opera in 1898, he based it on Victorien Sardou’s play that had been written for – and popularized by – Sarah Bernhardt; La Tosca mirrored the political turmoil that was Italy throughout the nineteenth and early twentieth centuries.


Unlike Angelotti’s dramatic appearance, Cavaradossi’s entrance is more low-key but the entry of Scarpia and his top-hatted henchmen gives the audience another frisson but here I begin to first notice something that annoyed me before and still does: the eccentricity of David Martin Jacques’ lighting. It is too ‘theatrical’ for me and spotlights individual moments much too much. However Maltifano excels in the naturalness of the interactions of those on stage, from Cavaradossi with the Sacristan, Angelotti and later, his Gaoler, to Tosca and Scarpia in their crucial Act I and Act II encounters. Perhaps I was not so convinced by the painter’s love for his diva but maybe this got lost in all the finely observed detail surrounding them.


Act III perhaps needs a little re-thinking because the only thing the director has on her mind is to build up to Tosca chillingly plunging backwards from the parapets to her death. Actually there is little sense of peril here because no one else was around, so had the soldiers actually appeared on stage – as they usually do at this point – they would have caught her before she jumped off! Also, I remain not too keen on the distracting horseplay between the guards at the start of this final Act.


Nevertheless, I was pleased to see and hear ENO give a world-class performance and I want it to be like this now every time I return to the London Coliseum. Claire Rutter was a strong Tosca who improved as the evening went on. Her girlish flirtation and schoolgirl-like jealously in Act I perhaps kept her inner-diva in check but this emerged in the raw passion of Act II and the heartfelt rendition of her aria ‘Love and music, these I have live for’ where she kept her slight vibrato in check to reveal some wonderful vocal plangency and colouring.


Alongside her was Gwyn Hughes Jones as a burly – and superb – Cavaradossi. He has a strong, able voice but sings as if determined to eschew the routine and not give anybody what they expect by doing anything obvious. Perhaps this comes from his recent work with Plácido Domingo? His first aria seemed suitably understated and throughout the musical climaxes seemed torn out of him against his will, never more so than in his shattering cries of ‘Victorious! Victorious!’ in Act II, and this added considerably to the drama. I know I can be accused of hearing possible future Wagner singers wherever I go, but I wonder if Mr Hughes Jones has ever thought about taking on Siegmund.


Here I must repeat what I wrote before and indicate that there is something still lacking from Anthony Michaels-Moore’s Scarpia … and that is true dark villainy! Yes he puts a little of this into his acting performance and he shows real desire for Tosca but it is mostly missing from his baritone voice that lack some bass resonance. Henry Waddington (Sacristan), Matthew Hargreaves (Angelotti), Scott Davies (Spoletta) were outstanding in their smaller roles.


Stephen Lord replaced ENO’s music director Edward Gardner in the pit for these performances and he lacked some of his subtlety last time around. Lord clearly has the drive to conduct Tosca as if it really matters and has the ability to bring out every detail of the score, making it sound fresh. He was given strong support by the always excellent English National Opera. My only criticism would be that he stopped the music to allow for applause from time to time when it should have been moved on. (The audience was suitably enthusiastic on this opening night with one or two even indulging in premature adulation in Act III when nothing was needed and spoiling things a little.)


Finally, can I call again for a new Tosca translation as Edmund Tracey’s venerable one is rather clunky now in places? However, it is clear from the slight difference in words here and there from those displayed in the surtitles that this matter had been considered in rehearsals. Consonants were frequently seen to be replaced by vowels, such as, exchanging ‘grief’ for ‘sorrow’. While commenting on this, I would like to end by giving credit to the great diction displayed by all the singers who often made the surtitles for opera sung in English somewhat superfluous once again.


Jim Pritchard

English National Opera Revives A Tosca Full Of Love And Music | Seen and Heard International.